DDP
Ook bekend als: Delivered Duty Paid, Geleverd rechten betaald
DDP, Delivered Duty Paid, betekent dat de verkoper alles regelt en betaalt tot en met de invoer: vervoer, uitvoeraangifte, invoeraangifte, invoerrechten en btw. Het is de Incoterm met de meeste verplichtingen voor de verkoper.
Wie regelt wat bij DDP?
De verkoper regelt het volledige traject: uitvoerformaliteiten, hoofdtransport, invoerformaliteiten en aflevering op de afgesproken plaats. Hij betaalt de invoerrechten en de btw bij invoer. Verlies onderweg is voor hem, tot de goederen aankomen gereed voor lossing. De koper ontvangt en lost, tenzij anders is afgesproken. Lossen is voor de koper, tenzij anders afgesproken. Dat is het enige dat de verkoper bij DDP niet doet. Wie wil dat de verkoper ook lost, combineert de DDP-verplichting met een aparte lossingsafspraak, of kijkt naar DPU plus een afspraak over de invoer. DDP zelf heeft geen lossingsplicht. DDP geldt voor elke modaliteit. In e-commerce is het de term waarbij de consument geen rekening van de vervoerder op de stoep krijgt. Voor zakelijke zendingen is het de zwaarste verplichting die je een verkoper kunt geven, omdat hij in een land waarvan hij de regels niet kent als aangever optreedt.
Waarom is DDP risicovol voor de verkoper?
Om invoeraangifte te doen in het land van bestemming heeft de verkoper daar een EORI-nummer en meestal een btw-registratie nodig. Zonder fiscale vertegenwoordiging kan hij de betaalde btw vaak niet terugvragen, waardoor die een kostenpost wordt die in de prijs had moeten zitten en er bij een salesdeal zelden in zit. Daarnaast blijft hij aansprakelijk voor een juiste indeling en waardebepaling in een land waarvan hij de regels niet kent. Een naheffing komt jaren later bij hem terecht, niet bij de koper. Een verkeerde goederencode, een vergeten antidumpingrecht of een ontbrekende vergunning is dan zijn douaneschuld. In veel landen mag een buitenlandse verkoper niet eens als importeur optreden zonder lokale vestiging. DDP op papier is dan niet uitvoerbaar, wat er in het contract staat. De zending blijft staan tot iemand met de juiste registratie de aangifte doet, en de kosten van die stilstand liggen bij de verkoper.
Wanneer gebruik je DDP?
DDP past bij leveringen aan consumenten en kleine afnemers die zelf geen invoer kunnen of willen regelen. In e-commerce is het de norm, omdat de klant geen rekening van de vervoerder op de stoep wil. De verkoper of het platform schiet rechten en btw voor, of werkt met IOSS voor de btw, en bouwt die kosten in de verkoopprijs in. Voor grotere zakelijke zendingen is DAP meestal verstandiger. De verkoper houdt dan de regie over het vervoer zonder de fiscale gevolgen van invoer in een vreemd land. De koper doet de invoer in een stelsel dat hij kent, met zijn eigen vergunningen, zijn artikel 23 en zijn vertegenwoordiger. Als verkoper is DDP alleen veilig in een douanegebied dat je kent, in de praktijk Nederland of de EU, waar je zelf aangever kunt zijn of een vaste indirecte vertegenwoordiger hebt. DDP São Paulo bij een machine van een paar honderdduizend euro is het klassieke voorbeeld van een salesafspraak die de importrekening niet heeft geprijsd.
Wat betekent DDP voor de douanewaarde?
De DDP-prijs bevat alles: goederen, vervoer, verzekering, invoerrechten en btw. Voor de aangifte moet daaruit de douanewaarde worden herleid, en dat kan alleen als de verkoper de opbouw aanlevert. Zonder opbouw is de aangever gedwongen de hele prijs als douanewaarde te nemen. De invoerrechten en de btw horen er sowieso af, want die maken nooit deel uit van de douanewaarde. Het vervoer binnen de EU mag er ook af als het afzonderlijk aantoonbaar is. Levert de verkoper alleen een totaalbedrag, dan betaal je rechten over je eigen rechten, omdat de heffing in de prijs zat en opnieuw wordt berekend. Op de invoeraangifte is de genoemde plaats de bestemming in het land van invoer. De aangever moet de DDP-prijs terugrekenen tot een waarde bij binnenkomst. Dat is de bewerkelijkste van alle termen, en het is de reden dat een DDP-factuur zonder specificatie bij een controle vrijwel altijd een correctie oplevert.
Wat regel je vooraf bij DDP?
Controleer of de verkoper in het land van invoer een EORI-nummer heeft en of hij daar btw kan terugvragen. Zonder registratie wordt de btw een kostenpost die hij in de prijs verwerkt, wat DDP duur maakt zonder dat iemand ziet waarom. Partijen kunnen afspreken dat de btw voor de koper blijft, meestal geschreven als DDP VAT unpaid, maar dat moet er expliciet bij. DDP alleen sluit de btw in. Spreek daarnaast af wie de vertegenwoordiging regelt. Een verkoper buiten de EU kan in de EU geen directe vertegenwoordiging gebruiken en heeft een indirect vertegenwoordiger nodig, die dan medeschuldenaar wordt voor de douaneschuld. Dat is een verantwoordelijkheid die een expediteur niet lichtvaardig aangaat en die vooraf besproken hoort te worden, niet bij de eerste zending. Regel ook de goederencode, de oorsprong en de vergunningen voordat de zending vertrekt. Onder DDP is de verkoper de aangever, en een code die hij niet kent is zijn risico. Een lokale declarant die de stamgegevens van de koper niet heeft, gaat gokken, en dat is hoe een DDP-zending een naheffing wordt.
Hoe komt DDP op de invoeraangifte?
Op de invoeraangifte geef je DDP op als leveringsvoorwaarde, met de plaats van bestemming in het land van invoer. De Douane leest daaruit dat de prijs goederen, vervoer, rechten en btw bevat. Die laatste twee moeten eraf, plus het vervoer na binnenkomst als het apart blijkt. Zonder gespecificeerde factuur is die herleiding niet te doen. Vraag minstens: goederenwaarde, vracht tot de EU-grens, vracht daarna, rechten, btw. Ontbreekt die split, dan blijft te veel in de douanewaarde staan en heft de Douane over een bedrag dat de heffing zelf al bevatte. Dat is de klassieke DDP-fout op een IMA in DMS. De aangever is onder DDP de verkoper, of zijn indirecte vertegenwoordiger. Het EORI-nummer op de aangifte is dus dat van de verkoper, niet dat van de koper. Een aangifte op naam van de koper is geen DDP, wat het contract ook zegt. De vertegenwoordigingsvorm en de machtiging moeten daarbij passen.
Welke documenten en valkuilen horen bij DDP?
De verkoper heeft factuur, paklijst, uitvoeraangifte, invoeraangifte, het bewijs van betaling van rechten en btw, en het vervoersdocument tot de bestemming nodig. De koper heeft in beginsel alleen het ontvangstbewijs. In de praktijk wil de koper de aangifte toch zien, omdat de goederen in zijn administratie landen en de Douane bij hem kan aankloppen voor toelichting. De eerste valkuil is DDP afspreken zonder registratie in het land van invoer. De tweede is een totaalprijs zonder opbouw, waardoor de douanewaarde te hoog uitvalt. De derde is denken dat DDP hetzelfde is als franco huis. Franco huis is geen Incoterm en zegt niets over rechten, btw of risico-overgang. Gebruik DDP als de verkoper de invoer echt kan doen, met EORI, btw-positie en een vertegenwoordiger die medeschuldenaar durft te zijn. In alle andere gevallen is DAP de term die het transport bij de verkoper houdt en de invoer bij de partij die het stelsel kent. Dat scheelt een stilstaande zending en een naheffing jaren later.