T2L
Ook bekend als: T2L-document, bewijs van Uniestatus
Een T2L is een bewijs van Uniestatus, geen transitaangifte. Je gebruikt het om aan te tonen dat goederen Uniegoederen zijn wanneer ze tussen twee punten in het douanegebied reizen en die status anders in twijfel kan raken.
Wanneer heb je een T2L nodig en wanneer een T2?
Een T2 is een vervoersregeling. Je opent hem in NCTS, er loopt een zekerheid, en hij moet gezuiverd worden bij het kantoor van bestemming. Een T2L is geen vervoersregeling maar een statusbewijs. Er gaat geen beweging open en dicht, er is in beginsel geen GRN, en er komt geen IE045. Je hebt een T2L nodig wanneer Uniegoederen tussen twee punten in het douanegebied reizen en onderweg een risico lopen om als niet-Uniegoederen te worden aangemerkt. Het klassieke geval is zeevervoer tussen twee EU-havens waarbij het schip een haven buiten de Unie aandoet. Zonder T2L kan de lading bij aankomst in de tweede EU-haven als derdelandengoed worden behandeld. Een T2 gebruik je als de goederen het douanegebied echt verlaten en weer binnenkomen, bijvoorbeeld wegvervoer van Nederland naar Italië door Zwitserland. Daar is statusbewijs alleen niet genoeg: je hebt een lopende regeling nodig die de Uniestatus onderweg bewaart. De status van de goederen en de route bepalen de keuze, niet de voorkeur van de opdrachtgever.
Wat bewijst een T2L precies?
Een T2L bewijst dat de goederen Uniegoederen zijn: ze zijn in de Unie voortgebracht, of de invoerrechten zijn al betaald. Die status is geld waard. Zonder bewijs worden de goederen bij binnenkomst in een EU-haven als niet-Uniegoederen behandeld, en volgt een invoeraangifte over de volle waarde, met rechten en btw. Het document zegt niets over de route, de vervoerder of de zekerheid. Het zegt alleen wat de goederen zijn. Daarom reist het niet als begeleidingsdocument in NCTS. De gezagvoerder of de agent toont het bij aankomst, of de status is al elektronisch beschikbaar via PoUS, het EU-systeem voor bewijs van Uniestatus. Een T2L is geen vrijgeleide voor goederen die nooit Uniegoederen zijn geweest. Niet-Uniegoederen uit een entrepot of van een T1 krijgen geen T2L. Die reizen verder onder T1, of ze gaan als wederuitvoer het douanegebied uit. Wie per abuis een T2L op niet-Uniegoederen zet, bouwt een keten die bij de volgende controle openbreekt.
Hoe vraag je een T2L aan sinds PoUS?
Sinds de invoering van PoUS, Proof of Union Status, wordt het bewijs van Uniestatus elektronisch geregistreerd. Je dient de gegevens in bij de bevoegde douane, krijgt een registratie terug, en de ontvangende partij kan de status opvragen zonder een papieren T2L aan de kade. Het papieren document bestaat nog als terugval, maar de elektronische registratie is de hoofdweg. De gegevensset is smaller dan bij een T1. Je hebt de goederenomschrijving, de hoeveelheid, de identiteit van de afzender en de geadresseerde, en de plaats van vertrek en aankomst. Een zescijferige goederencode volstaat vaak, omdat er geen tarief wordt vastgesteld. Wel moet de omschrijving specifiek genoeg zijn om de zending te herkennen. Dien het bewijs in voordat de goederen vertrekken, niet erna. Een T2L die je opstelt als het schip al een derdehaven heeft aangedaan, komt te laat om de status te bewaren. De Douane kan achteraf een bewijs van Uniestatus accepteren, maar dat kost weken en vraagt documenten die je op dat moment vaak niet meer bij elkaar krijgt.
Wat is het verschil tussen T2L en T2LF?
T2LF is de variant voor goederen die van of naar een gebied gaan dat wel tot de Unie hoort maar buiten het fiscale gebied valt. De Canarische Eilanden, de Åland-eilanden en enkele andere bijzondere gebieden vallen daaronder. Fiscaal zijn dat derde landen voor de btw, douanetechnisch horen ze bij de Unie. Zonder T2LF raken die goederen hun Uniestatus kwijt op het moment dat ze het fiscale gebied verlaten, of ze worden bij terugkomst als derdelandengoed behandeld. Het document bewaart de douanestatus terwijl de btw-behandeling apart loopt. Dat onderscheid is precies de reden dat T2LF bestaat naast T2L. T2F is weer iets anders: dat is de transitaangifte in NCTS voor vervoer van en naar diezelfde bijzondere gebieden, met een lopende regeling en een zekerheid. T2LF is het statusbewijs zonder vervoersregeling. Net als bij T2 en T2L bepaalt de route of je een bewijs nodig hebt of een openstaande beweging.
Wat gaat er mis als het bewijs van Uniestatus ontbreekt?
Het directe gevolg is een invoeraangifte bij aankomst. De terminal of het kantoor van binnenkomst behandelt de lading als niet-Uniegoederen, omdat niets het tegendeel bewijst. Je betaalt dan rechten en btw over goederen die al Uniegoederen waren, en je moet dat achteraf terugdraaien met een bewijs dat je op dat moment nog moet organiseren. Dat terugdraaien is mogelijk, maar het is traag. Je moet aantonen dat de goederen de Unie nooit als niet-Uniegoederen hebben verlaten, met productiedocumenten, eerdere invoeraangiften of een registratie in PoUS die je had moeten hebben vóór vertrek. Ondertussen staan de goederen vast of zijn ze onder zekerheid gelost. Op zee gebeurt dit vooral bij feeders die een haven in het Verenigd Koninkrijk aandoen tussen twee EU-havens. Sinds de terugtrekking is die tussenstop een derdehaven. Zonder T2L of PoUS-registratie is de lading bij aankomst in de tweede EU-haven niet langer vanzelf Uniegoed. Plan het bewijs bij de booking, niet bij aankomst.
Welke gegevens staan er op een T2L en wie mag hem aanvragen?
Op een T2L staan de afzender, de geadresseerde, de plaats van vertrek en van aankomst, de goederen per regel met hoeveelheid en omschrijving, en de verklaring dat het Uniegoederen zijn. Het document draagt een registratienummer waarmee de ontvangende douane de status kan opzoeken. Zonder dat nummer is een papieren afdruk lastig te koppelen aan de lading. Aanvragen mag de belanghebbende die kan aantonen dat de goederen Uniegoederen zijn: de afzender, de expediteur of de aangever die de eerdere invoer of de productie in de Unie kan onderbouwen. Een partij die alleen het vervoer doet en niets over de status weet, kan het bewijs niet serieus afgeven. Bewaar de registratie bij het dossier tot de goederen op bestemming zijn aanvaard als Uniegoederen. Net als bij een uitvoerbevestiging is het stuk dat je later nodig hebt bij een vraag van de Douane. Een T2L die alleen in de mailbox van de rederij zit, helpt je niet als het kantoor van aankomst om bewijs vraagt.